Mantelzorgster Greet Smits blijft energiek en positief ondanks maatregelen en beperkingen.

Door Richard Kok van DoesburgDirect.nl

DOESBURG - Greet Smits (76) woont sinds 2 jaar met haar man in wooncomplex Maartenshof. Daarvoor woonde ze jarenlang in de wijk De Ooi, maar door een herseninfarct van haar man verkochten ze hun woning in de Begionastraat en hun stacaravan op de camping in Overijssel, om te verhuizen naar Maartenshof in de binnenstad. Hoe komen ze de coronatijd door en welke impact hebben de maatregelen op deze mantelzorgster?

Greet oogt fit en fris. Ze wandelt en fiets graag, en verricht zorgtaken voor haar man die moeilijk ter been is. Haar agenda is flink gevuld en dan ineens is er de lockdown, als gevolg van het coronavirus. Plotsklaps zitten ze thuis, op de bank. ‘Maar we vervelen ons niet hoor. We wandelen veel en sporten doen we voor de tv in de huiskamer. En we bellen veel met de kinderen. Maar in het begin was het allemaal best angstig. Ik was bang dat mij iets zou overkomen, dat mijn man zich niet zou kunnen redden. Mijn man kan niet fietsen en niet lezen, omdat zijn gezichtsvermogen is verminderd. We huurden wel eens een duofiets bij woonzorglocatie Sint Elizabeth hiernaast, maar dat ging ook even niet. En we hadden hulp in huis, maar onze kinderen vonden het niet verstandig om dit aan te houden. Dus werden we wel druk en meer op onszelf aangewezen.’

Grappig

Omdat sporten en revalidatietherapie uitvalt, zijn Greet en haar man meer op elkaar aangewezen. Ze weren zich kranig door deze lockdown-tijd, maar missen sociale contacten, zeker met kinderen en kleinkinderen. ‘Onze twee kinderen wonen in Westervoort. Onze zoon werd in maart vijftig, maar dat feest ging niet door. We konden ook niet op bezoek. De eenzaamheid viel op zich wel mee, maar het was wel raar om alleen maar contact te hebben via telefoon. Mijn kleinkinderen kochten wel eens iets voor ons en dan zeiden ze dat de camera op de telefoon aan stond om te laten zien of het product goed was. Maar dan zei ik: maar ik ben nu niet aangekleed. Dat was wel grappig’. Het voorbeeld illustreert hoe ontspannen Greet met de situatie omgaat, en hoe ze positief blijft in deze tijd van isolatie.

Nu de maatregelen verspoelen, trekken ze er weer meer op uit. Greet en haar man lopen zo een uur tot anderhalf uur door de stad. ‘Vroeger zaten we veel op de camping in Overijssel, dus kenden we de Doesburgse binnenstad eigenlijk helemaal niet zo goed. Toen de terrassen weer open gingen, zijn we eerst gaan kijken hoe de terrassen waren opgesteld. Best raar om naar terrasjes te kijken. Op terrasjes kijk je meestal naar mensen, en nu was het andersom’

Geen 3 kussen meer

Hoe ziet de toekomst er voor jullie uit? ‘Mijn man ging op donderdag altijd naar therapie en dan ging ik dansen. We dansen dan in een kring of je raakt elkaar aan, dus dat zit er voorlopig niet in. Verder zie je dat vliegtuigvervuiling afneemt. Dat is positief. Daarnaast helpen mensen elkaar meer in deze tijd. De meeste mensen zeggen elkaar gedag. Die 3 kussen die we altijd doen bij begroeting, dat mag wel van af en mag wel eentje worden. Maar knuffelen mis je wel. En de anderhalve meter afstand gaat best wel goed.’

Wat de impact van de maatregelen op langer termijn is, weet Greet nog niet zo goed. ‘Dit hebben we nog nooit meegemaakt. We zijn beiden geboren in de oorlog, maar dat hebben we als klein kind niet bewust meegemaakt. Maar dit is veel dichterbij. In het begin denk je net als iedereen, “ach het is in Verweggistan”. Ja iedereen dacht dat. Want er is ook SARS geweest, en daar hebben we hier niets van gemerkt. Maar het was voor iedereen heel raar dat er ineens een lockdown was. Dan zie je de ernst pas goed. Maar we moeten door. Dus doen we gewoon ons ding en vervelen we ons niet’.

De videoregistratie is ook te zien op de Facebookpagina van de Gemeente Doesburg en op DoesburgDirect.nl.